Sommige plekken bezoek ik en dan denk ik: heerlijke vakantie, maar ik hoef hier niets te bezitten.
Sardinië is niet zo'n plek.
Ik heb er eerder naar vastgoed gekeken en ik zoek nog steeds. Niet omdat ik denk dat ieder goedkoop huis of stuk grond automatisch een buitenkans is, maar omdat Sardinië de combinatie heeft waar ik steeds op terugkom: ruimte, karakter, prachtige stranden en de mogelijkheid om iets te vinden dat echt een project voor de lange termijn kan worden.
Ik heb er nog niets gekocht en ik ga zeker niet zomaar iets kopen omdat het een prachtig stenen huis, een paar hectare grond en een onweerstaanbare prijs heeft.
Maar ik zie mezelf oprecht in Sardinië investeren wanneer het juiste pand op mijn pad komt.
En op dit moment ben ik aan het zoeken.
Dit is anders dan de plekken die ik heb geschrapt
Georgië werd voor mij een nee. Albanië werd voor mij een nee.
Sardinië is op de lijst gebleven.
Wat me nu interesseert, is geen gelikt appartement bij een jachthaven. Ik ben veel meer geïnteresseerd in een boerderij, vastgoed op het platteland of grond met een gebouw dat uiteindelijk zou kunnen passen bij mijn Farm by 50-idee.
Dat betekent ook dat het vooronderzoek ingewikkelder wordt.
Toen gaf mijn Sardijnse buur me een waarschuwing
Ik ken toevallig iemand uit Sardinië en toen ik vertelde dat ik daar zocht, kwam de waarschuwing meteen:
Controleer de papieren en de belastingen goed.
Niet bepaald het romantische deel van een boerderij kopen.
Maar het was nuttig.
Advertenties voor vastgoed op het platteland kunnen gevaarlijk verleidelijk zijn. ‘Huis met grond’ klinkt eenvoudig. In werkelijkheid wil ik weten wat geregistreerd is, wat legaal is, hoe de grond is geclassificeerd, of ieder gebouw op de foto's ook op papier bestaat, hoe de toegang en watervoorziening precies geregeld zijn en of mijn beoogde gebruik is toegestaan.
Een huis kan er perfect uitzien en toch vragen oproepen over wat er wettelijk gerenoveerd, herbouwd of gebruikt mag worden.
Eerst trok een appartement mijn aandacht
Vastgoed heeft mijn aandacht op Sardinië al eerder getrokken. Tijdens een eerdere reis stopte ik zelfs bij de etalage van een makelaar om een geadverteerd appartement in Liscia di Vacca te fotograferen. Als ik reis, kijk ik vaak in de etalages van makelaars. Je weet nooit waar een interessante kans opduikt.
Die advertentie ging over een appartement. Het was niet de boerderij die ik later vond en ook geen pand dat ik heb bezichtigd of gekocht.
Toen vond ik een boerderij
Onlangs vond ik precies het soort vastgoed waardoor Sardinië op mijn lijst blijft staan.
Grond. Ruimte. Mogelijkheden.
Toen zag de verkoper mijn Zwitserse telefoonnummer en deed hij een aanname over mij. Hij waarschuwde dat Zwitserse staatsburgers volgens hem geen vastgoed op Sardinië mochten kopen dat groter was dan 2,000 vierkante meter.
Ik had hem mijn nationaliteit niet verteld.
Maar het bericht trok mijn aandacht, want of zijn aanname over mij nu klopte of niet, de juridische vraag erachter was het uitzoeken waard.
Dat verhaal werd Deel 2: De boerderij op Sardinië met een waarschuwing over 2,000 m².
Goedkope grond kan heel snel duur worden
De vraagprijs is pas het eerste bedrag.
Als een pand juridisch in orde moet worden gebracht, infrastructuur nodig heeft, een nieuwe oplossing voor water vereist, werkzaamheden aan de toegang nodig heeft, gerenoveerd moet worden, deskundigenrapporten vereist of belastingen meebrengt waar ik niet op gerekend heb, kan het koopje heel snel verdwijnen.
Een goedkope boerderij is niet goedkoop als de helft van de gebouwen niet correct geregistreerd is.
Een groot stuk grond is niet bijzonder nuttig als ik het niet kan gebruiken zoals ik had bedacht.
En een pand van €50,000 kan aanzienlijk duurder worden zodra ik ontdek wat gelegaliseerd, aangesloten, gerepareerd of belast moet worden.
Dit is een van de redenen waarom ik het niet erg vind als het lang duurt voordat ik iets koop.
Ik loop liever een pand mis dan dat ik het onopgeloste probleem van iemand anders overneem.
Is Sardinië dus nog steeds een ja?
Ja.
Alleen nog niet nu.
Dit is niet een van mijn verhalen over ‘waarom ik daar niet gekocht heb’. Dat denk ik tenminste niet.
Ik houd van het eiland. Ik houd van het ruime aanbod op het platteland. Ik houd van de mogelijkheid om iets met grond te vinden in plaats van gewoon weer een appartement.
Ik heb alleen nog niet het pand gevonden waarbij ik me zeker genoeg voel om ja te zeggen.
Misschien wordt het de boerderij die ik nu onderzoek. Misschien ontdek ik iets in de papieren waardoor ik afhaak.
Dat hoort bij het proces.
Ik loop veel liever een pand mis omdat ik te veel vragen stelde dan dat ik er een bezit omdat ik er niet genoeg stelde.
En als ik uiteindelijk op Sardinië koop, heb ik waarschijnlijk heel wat verhalen te vertellen over hoe het zover is gekomen.
Ga verder naar Deel 2: De boerderij op Sardinië met een waarschuwing over 2,000 m².
Dit is mijn persoonlijke ervaring met het zoeken naar vastgoed, geen juridisch, fiscaal of beleggingsadvies. Regels kunnen afhangen van nationaliteit, verblijfsstatus, de classificatie van het vastgoed en de afzonderlijke transactie. Een concrete aankoop in Italië moet door een Italiaanse notaris en de juiste fiscale, juridische en technische deskundigen worden gecontroleerd voordat er geld wordt vastgelegd.