Ik reis veel, maar niet altijd om dezelfde reden, en zeker niet altijd met dezelfde mensen.
Soms voor werk. Soms helemaal voor mezelf. Soms met vrienden, mijn partner, mijn zoon of met ons allemaal samen.
Ik vind dat al die reizen ertoe doen.
Een gezin zijn betekent niet dat elke ervaring het hele gezin erbij moet betrekken. Een relatie hebben betekent niet dat je geen helemaal eigen ervaringen meer nodig hebt.
Soms reis ik voor mijn werk
Van buiten lijken die reizen misschien op vakantie, maar soms zijn ze gewoon werk met een luchthaven ertussen.
Een woning moet gecontroleerd worden. Er moet iets geregeld worden. Een renovatieprobleem vraagt aandacht.
Natuurlijk probeer ik ook te genieten van waar ik ben. Daarom krijgt een werkreis waarschijnlijk ineens een restaurant, een omweg of nog een bezichtiging erbij. Blijkbaar kan ik niet gewoon mijn werk doen en teruggaan. 😂
Soms reis ik alleen
Een keer stopte onderweg naar huis vanuit Duitsland de navigatie op mijn telefoon. Prima, ik had de autonavigatie.
Toen stopte die ook.
Daar zat ik dan, ergens tussen Duitsland en thuis, met twee navigatiesystemen en absoluut geen navigatie.
Ik deed wat elk verstandig mens zou doen.
Ik ging van de hoofdweg af.
Ik zocht iemand met een werkende telefoon. In plaats daarvan verkende ik per ongeluk Laufenburg.
Daarom past alleen reizen bij me. Verdwalen verpest niet automatisch mijn dag. Vaak denk ik:
Nou… ik ben hier nu toch. Wat is hier?
Soms vind je de weg. Soms vind je eerst een andere plek.
Soms reis ik met vrienden
Reizen met vrienden geven vriendschappen echt tijd. Je praat anders, lacht om andere dingen en vindt elkaar terug buiten de normale verantwoordelijkheden.
Toegegeven, die categorieën blijven niet altijd netjes gescheiden.
Een keer reisde ik met mijn zoon en een vriend. Mijn vriend moedigde mijn zoon aan om te drinken. Ze werden allebei dronken.
Ik was zo geïrriteerd dat ik bij vertrek zei: ‘Jullie hebben jezelf hierin gewerkt. Dan kunnen jullie elkaar ook helpen lopen.’ 🤣
Daar strompelden ze, elkaar ondersteunend, terwijl ik erachteraan liep en mijn levenskeuzes in twijfel trok.
Niet het verbindende moment dat ik had gepland. Zeker wel een herinnering.
Soms gaan alleen mijn partner en ik
Als werk, vastgoed, kinderen en verantwoordelijkheden om aandacht strijden, kan een relatie vooral logistiek worden.
Wie doet wat? Wat moet er gerepareerd worden? Hoe laat vertrekken we? Heb je ze gebeld?
En bij ons: ‘Kan ik nog een uur slapen?’ 😂
Met z’n tweeën reizen geeft ons tijd om weer een stel te zijn, niet alleen twee mensen die een leven regelen.
Soms gaan alleen mijn zoon en ik
Eén-op-ééntijd met je kind is anders dan gezinstijd. Je praat anders. Je merkt andere dingen op. Je bouwt herinneringen op die juist bij die relatie horen.
Gezinsreizen vervangen dat niet. Ze vullen het aan.
En soms reizen we allemaal samen
Die reizen worden deel van de gezamenlijke familiegeschiedenis: de plek die iemand haatte, het restaurant dat iedereen zich herinnert en de ramp die vijf jaar later grappig wordt.
Ik vind niet dat één manier van reizen de andere moet vervangen.
De les die ik meenam
Verschillende mensen brengen verschillende kanten van mij naar boven, en verschillende relaties hebben verschillende soorten tijd nodig.
Apart reizen betekent niet dat er iets ontbreekt. Het geeft mijn vriendschappen, de relatie met mijn partner, met mijn zoon, mijn gezinsleven en mijn relatie met mezelf de ruimte om goed te bestaan.
Die dingen concurreren niet met elkaar.
Er hoort in het leven ruimte te zijn voor allemaal.