Het eerste luxe item dat ik voor mezelf kocht, was een paar Christian Dior-hakken.
Dat was in 2008. In juli was ik met een nieuwe baan begonnen en in december vloog ik naar Londen om dat te vieren.
Ik kocht de hakken deels voor op het werk, maar ook als beloning: iets bijzonders om een nieuw hoofdstuk in mijn leven te markeren.
Ik was ZÓ blij met die schoenen.
En ik was er trots op.
Ik heb ze nog steeds. Als ik naar die hakken kijk, weet ik precies wanneer ik ze kocht en waarom.
Daarom voelen mijn luxe spullen voor mij waarschijnlijk nooit als zomaar dingen.
Het zijn kleine markeringen van mijn leven.
Maar ik liet ze niet altijd met een goed gevoel zien
Er zit nog een kant aan die herinnering waar ik nu heel anders naar kijk.
Iemand maakte een opmerking over hoeveel ik had uitgegeven.
En ik liet die opmerking me een rotgevoel geven over iets dat ik met zoveel plezier en trots had gekocht. Ik begon zulke dingen zelfs te verbergen.
Achteraf vind ik het vreselijk dat ik de mening van een ander een stukje plezier liet afpakken van iets dat zo veel voor me betekende.
Maar misschien was ik toen gewoon nog niet zo zeker van mezelf. Ik was jonger en trok me meer aan van wat mensen dachten.
Door de jaren heen kreeg ik meer vertrouwen in mezelf en mijn kunnen. En hoe zekerder ik werd, hoe minder ik gaf om de mening van anderen over de keuzes die ik voor mezelf maakte.
We geven allemaal anders geld uit
Iets waar jij nooit geld aan zou uitgeven, kan precies zijn waar iemand anders graag van geniet.
En dat is prima.
Jouw bestedingspatroon hoeft niet op het mijne te lijken. Het mijne niet op dat van jou.
Dat begreep ik jaren later nog beter, toen een vriendin bij me huilde omdat iemand haar had bekritiseerd omdat ze een luxe tas voor zichzelf had gekocht.
Mijn eerste reactie was:
Maar het is haar geld. Ze heeft er hard voor gewerkt. Wat is er mis mee om zichzelf te belonen?
Het raakte me dat ze zo overstuur was. Waarom moest iets waar ze blij mee was ineens een rotgevoel geven omdat iemand anders het afkeurde?
Misschien zag ik toen voor haar iets wat ik in 2008 voor mezelf nog niet kon zien.
De reactie van een ander hoeft niet jouw schuldgevoel te worden.
Die reactie kan iets zeggen over hun eigen relatie met geld, hun prioriteiten en ervaringen. Daar hoef ik geen oordeel over te hebben.
Maar ik hoef het ook niet met me mee te dragen.
Bijna 18 jaar later…
Ik heb die Christian Dior-hakken nog steeds.
Het verschil is dat ik er nu niet meer met schaamte aan terugdenk als ik ze zie.
Ik ben er trots op dat ik ze heb gekocht.
Misschien moest ik ouder en zekerder worden om iets te beseffen wat me nu heel eenvoudig lijkt:
Andere mensen mogen hun bestedingspatroon hebben.
Ik heb het mijne.
En ik hoef me niet schuldig te voelen over wat mij plezier geeft, alleen omdat een ander niet dezelfde keuze zou maken.
Gun jezelf genoeg liefde om van het leven te genieten.